Zilam bi trênê diçû bi welatê xwe ve bi zarokatiya xwe ve… Piştî 11 sal ew diçû welatê xwe.Hin hêst bicîdibûn li mêjiyê wî , û koç dikirin ruyê wî , di navbera şaşmayîn xemgînî û kêfxweşiyê de diguherî rûyê wî.Diket nav xeyalên kûr û dûr.Diket nav rojên kevin rojên zarokatiya xwe.Piştî 11 salan ew vedigeriya cihê ku lê hatiye dinê.Dixwest ku bîne bîra xwe welatê xwe .Difikirî difikirî…

Rojekê li gundê xwe bû.Reşo jê re çûkekê girtibû. Çûkeke biçûk û gewr.Reşo mamê wî bû.Navê wî yê rastî ne reşo bû lê belê ji ber ku pir reş bû li gundê herkes jê re digo reşo.Çûk birîndar bû. Zarok jî bi benikekê pêyeke çûkê girêdabû.Li pey xwe kaşkaş dikir.Kêfxweşiyeke mezin bûbû ev çûk jê re.Radihişt destê xwe mizdida perê birîndar perê kulbûyî û çûkê hembêz dikir dixist nav paşila xwe.Hêj saetek nebûbû ku çûk li destê wî bû .Pîrika wî diket nav axorê bal bizin û pezan .Kurik jî li pey pîrika xwe ket nav axorê bi destekê çûka xwe kaşkaşdikir.Pîrika wî hinekî şîr doşt ji bizinekê û derket derve kurik jî li pey wê.Li derve kurik dît ku çûka wî mirîye.Zor nebû ku kurik fêmbike sedema vê mirinê .Bi hêrsekê ket nav axorê bi destên biçûk dû sê kulm avêt pezekê westiya tirsiya û vegeriya.Stêrkên germ û şor cîh girtin li çavên wî .Paşê reşo hate bîra wî digo ezê çi bêjim jê re…

Dengê trênê ji çepilê bîraninên wî digirt û wî şiyar dikir.Zarokeke bismilî têket odeya wan.Zarok dişibiya dînan.Li malbata mûsa dinêrî dikeniya û serê xwe dihejand mîna dînan.Navê kurik Zeko bû.Mûsa hinekî bi tirkî peyivî bi vî zarokî re fêm kir kû kurik tirkî nizane.Mûsa şaş dibû nizanbû bikene ango bigirî.Zeko qet neçûbû dibistanê ji lewma tirkî nizanbû.Paşê hate bîra mûsa ew jî heta 7 salîya xwe qet tirkî nizanbû.

Li gundê wan kêf û şahiya hemû zarokan şekirên boyaxkirî , çiqolatên ji germê helîyayî û benîştên erzan bûn.Hero pîrika mûsa hêkekê dida mûsa û ew dişand dikana gundê.Mûsa jibo xwe şekirekê dikirî bi bûhayê hêkekê.Dikandar wan hêkan kom dikir û dema zêde dibûn bi erebekê dişand misircê jibo firotinê .Mûsa ji hevalê xwe re digo şekirên gundê me ji şekirên misircê hezar carî şêrîntir e.Difikirî gelo ji vê şêrîntir çi heye li dinê ?

Zeko stranên herêmî disitirî û carina jî mîna zirneyê dengekê derdixist.Ji mûsa re digo min bikşîne telefona xwe.Mûsa jî vîdyoya wî dikişand bi telefoneke beredayî.Dayika zeko şerm dikir jê.Carina digo kuro rûne şerm e.Lê belê kî guhê xwe didayê ? Zeko dîsa distrî û dengê zirneyê derdixist .Mûsa gelekî şaş dibû digo mirovek çawa tirkî nizanbe ? Dema ku vê digo ne pîrika wî li bîra wî bû ne jî bapîrê rihmetî.Difikirî difikirî

Mûsa li misircê bû.Zilamekê dît ji dûr ve.Bazdida bazdida dayika wî fêmkiribû sedema bazdanê bi dengeke girîn digo “bisekne neçe” lê belê ne guhê mûsa wê dibihîst ne jî pêyên wî… Bazdida bazdida nêzîkê zilam bû zilam jî şaşmabû jê pirsî “xêr e keko ?” mûsa devê xwe lebitand berî ku tiştekê bêje qirika wî îxanetî lê kir ti tişt ji nav lêvên ziwa derneket.Li pişta xwe zivirî û vegeriya mala xwe.Çavên wî xwe dişidand ji bo peşkên stêrk ên germ û şor hepis bike lê biserneket.Stêrkên şor barîya ser axa sor û bi agirê misircê .Nizanbû ku çavên şil ên dayika wî bi dizî lê dinêre.Qirika wî bi dengeke ecêb digo bavo …

Trên li nêzê elezîzê bû.Ciwaneke tawî di nav qêrînan de li erdê dirêjkirî bû.Ji odeyên trênê çavê hin kesan derdiket bi nêrîneke meraqdar û dîsa vedigeriya odeyê.Pivaz anîn , qolenya anîn.Ciwanê tawî diricifî diricifî.Camêrekê bi alîkariya hin kesan ciwanê tawî bir odeya xwe. Birayê rihmetî yê dayîka mûsa dihat bîra dayika wî.Dîsa bêdeng çav şildibûn dîsa dil dişewitîn…Jinên torî yên mêrdînî dihatin odeya malbata mûsa.Bi Esirya re dipeyivîn.Esirya pîrika mûsa bû.Her tim pîjên stûr li destê esirya bûn û bi pîjan patîk , lûfik û her wekî din çêdikir.Mûsa ti tişt ji van torîyan fêm nedikir.Bavê wî jî torî bû lê belê zarê wî ev qas ne hişk bû.Belkî jî ev ziman li axa misircê li gundê bêlekê li çemê dîcleyê nerm bûye.Kî dikare bizane?

Mûsa û dayîka wî bi cîraneke xwe re diçûn Amedê.Belkî ev cara yekemîn bû ku mûsa diçû bajarek mezin… Ji misircê rabû otebês.Tilîyeke mûsa li derîyê asê mabû lê belê şerm dikir ku ji dayika xwe re bêje.Nediêşî lê belê ji şermkirina xwe şermdikir û bi çavên tirsonek li xelkê dinêrîya dixebitî ku tîliya xwe ya asê veşêre.Heta rawestgeha yekemîn tilîya wî wisa ma.Li amedê ciranê wan ji mûsa re li nav qûtîyeke biçûk ava tirîyan anî.Mûsa bi kêfxweşiyekê dest bi vexwarinê kir.Çi tirş bû çi xweş bû. Difikirî gelo ji vê tirştir çi heye li dinê ? Mûsa li jiyana xwe careke din ava tirîyan nedît û jê tirştir jî tiştekê venexwar.Bi xilasbûna rêyên dirêj ew gihaştin girtîgeha amedê.Dema ku çavê mûsa li bavê xwe ket qêrînek hat bihîstin ji nav çar dîwaran.Bavê mûsa li pişt têlan girtî bû.Bi dayika mûsa re dipeyivî carina jî henekan bi mûsa re dikir.Weka berxikekê dihat mizdan pora mûsa , ji pişt têlan ji aliyê desteke bê zirav.Mûsa ji bavê xwe re bi dengeke sîtemkar got “ Careke din tu li pişt têlan bî ez nayêm ba te”

Dû roj e trên li rêyan bû.Ji paytexta osmanîyan rabû ji paytexta tirkîyê borî gihaşt paytexta gulên bê gulîstan.Dema ku trên ket nav amedê kêfxweşiyek ketibû dilê mûsa.Dibê qey mûsa ne misircî bû amedî bû .Mûsa peya bû ji trênê dayika wî bi dengeke tirsonek got “zaf nemîne zû were” mûsa dest û rûyê xwe şûşt bi ava şîregerm a diyarê bekirê.Pêyê xwe li erda amedê dida.Dixwast vê axê maç bike ji şermkirinê nediwêrî.Dilê wî nikaribû kêfa wî bihewîne.Kêfa wî belavî her quncikê laşê wî dibû.Ji kêfa dicirifî ew jî sedema vê kêfê nizanbû.Dû zarok şer dikirin û dijûnan li hev dikirin.Zarok bi kurdî dijûnan dikirin mûsa dikeniya.Vegerîya û siwarî trênê bû.Trên dimeşîya mûsa difikirî ji xwe re digo zarok bi kurmancî cîmînan li hev dikin.Trên dimeşîya dimeşiya ji bajar û bajarokên kurdan diborîya.Li batmanê zarokan keviran diavêtin camên trênê.Hin zarokên firoşker bi dizî ketin nav trênê û xwe veşartin.Trên ji qûbînê diboriya rawestgeha qûbînê şewitîbû.Û misircê…

Mûsa dixwest ku cihekî nas bike lê bisernediket.Li stenbolê digot ez dikarim mala xwe bibînim.Lê bisernediket.Bi alîkariya Esirya çûn mala mamê mûsa.Mala mamê wî 30 metreyek ji mala wî dûr bû.Mala wî dabûn kirê.Wî rojî mûsa hinekî geriya li sûka misircê heta ku biweste.Keçeke biçûk a parsek dît li ba parka bariş manço.Keçika parsek jê re digo “xalo bila Xwedê limêjên te qebûl bike, bila Xwedê îmanê bide te , bila Xwedê ji te razî be” îmana wî ji parsekan diçû lê belê destên wî wê gavê xwe diavêjtin nav berîkan.Mûsa ji keçikê boriya û difikirî “parsekeke kurd çawa dibe”.Ey kurmancî tu ew qas şêrîn î ku diayên parsekan jî bi te xweş dibe.Mûsa careke din parsekeke kurd nedît û careke din pere neda ti parsekî.Danê êvarê bi kotekî mala mamê xwe dit.Bû şev hemû derketin serbanê.Li nav dengen kermêşan mûsa derket ser textê xwe.Şev hênik bû.Destên mûsa li ser balgîvê bûn û serê wî jî li ser destên wî bû.Li stêrkan dinêrî , bayeke hênik silav dida wî.Ji dilê wî şabûn difûriya.Stêrkan çav dişikandin jê re heyv silav didayê.Difikirî gelo ji vê xweştir çi heye li dinê ?

Lê belê weka hemû xweşiyan ev xweşiyan ev xweşî jî zêde neseknî û koç kir li nav şeva tarî.Balafirek bêdengîya şevê çirand û kêfxweşiya dilan perçe perçe kir.Wê demê kena rûyê mûsa winda bû.Hat bîra wî ku ew li welateke bindest in.Balafir bi dengeke bilind bi tirkî dikeniya li bin guhê mûsa .Jê re digo hûn trên in em balafir in.Hûn parsek in em pereyan didin we.Pere bi ziman dibû ew jî tevlî kena balafirê dibû.Zarokên amedê hêj dijûnan li hev dikirin pere difiriya û digihîşt destê wan zarokan zarok jî êdî bi tirkî dipeyivîn.Keçika parsek hêstiran direşand pereyê xwe ji wan dixwest .Zarok jî jê re dijûnên bi tirkî dikirin û bi şeqam û kulman lê didan.Mûsa bêdeng û bêliv li wan dinêrîya.Keçik digo “xalo perê min ji wan bistîne , xalo Xwedê îmanê bide te , xalo , xaloooo” . Tîrêjên sibehê ji bin bijangên mûsa herikîn.Mûsa şiyar bû xwêdan dabû.Gelo ji vê tehltir xewn heye li dinê ?