Çocuklar gördüm bugün, ellerinde sapan izleri, bedenleri kan içinde, kavganın yorgunluğuyla uzanmışlar toprağa..
Yüzlerinde bir gülümseme aradım ama gülmüyordu hiçbiri..
Bazılarında bir tebessüm vardı sanki, ama kapalı gözlerinde "müebbet hüzün"..
Yok yok hayır! gülüyordu hepsi kahkaha atacaklardı nerdeyse ağlamasaydı anneleri!
Başlarında yakılan ağıtlar ve ağıt seslerini boğan sloganlar farklı dillerdeydi ama başlarında edilen dualar hep aynı dildeydi.
Biri abimdi, biri kardeşim, biri amcamınoğluydu, biri komşum, biri ilkokuldan arkadaşım, biri çocukluk arkadaşım, biri cuma günü yanyana saf tuttuğum, ama tanıyordum hepsini, 20 tane çocuk; belki daha fazla..
Biri Edirne'li, biri Bolu'lu, biri Dersim'li, biri Hakkarili, biri Adana'lı..
Yanyana uzanmışlar kavgadan yorulmuş, kan ve ter kokan ruhsuz bedenleriyle..
Ve kahkaha atıyorlardı, sevinçten değil!
Boğmak için kahkahalarını, bu çocukları birbirine düşman edenlerin!

Analar gördüm büyütüp 20 yaşına getirdiği kuzusunu toprağa damat eden..
Saymadım kadim zamanlarda döktükleri gözyaşlarını.
Ama gördüm bugün kana karışmış gözyaşlarını.
Gördüm kandan çok daha fazla akan gözyaşlarını.
Analar gördüm "wey berxê min tu çima çûyî" diyen.
"Bir hafta evvel konuşmuştuk, parası bitmiş, yoktu, 50 lira gönderebildim"
"Bir haftası kalmıştı, gelecekti geri, nişanlıydı, düğün yapacaktık"
"Gideli on sene oldu, her kıldığım namazda dua ediyordum Allah'a görmeyeyim diye onu bu halde"
Ve analar gördüm ağlıyordu hepsi.
Belki kalmıştır vicdanları da işitebilir diye kalpleri, bu çocukları birbirine düşman edenlerin...

Leş kargaları gördüm bugün, insan kanıyla beslenen.
Oturdukları sırça köşklerde, klimanın karşısında insan bedeni ile alınmış deri koltuklarda.
Antika bir radyodan dinledikleri haberlerle, ellerini ovuşturanlar.
Gülüyordu hepsi, toprağa her düşenle.
Ama kulaklarını rahatsız eden kahkahalar ve çığlıklar...
Korkuyorlardı o an..
"Birgün gelir de sıkılırsa bu çocuklar birbiri ile kavgadan ve benim çocuklarıma doğrultursalar sapanlarını?"


Bu köse yazisi 212 defa okundu.