Hiçbir yerde hiçbir zaman hiçbir şekilde kendimizi doyasıya yaşayamadık. Vazgeçtik biz sevdamızdan, hayatımızdan, duygularımızdan, hayallerimizden… Bir kontra gerillaya yem oldu bizim sevinçlerimiz. Ellerinde silahlarla sıktılar hiç acımadan ideallerimize ellerli kanlı askerler. Nerden baksan acılar yığını hayatımız. Gün ağarırken düşündüğümüz tek şey sevdiklerimizi kucaklamak, ama kendi gerçeklerimizin farkındaydık. Tek istediğimiz bir günün aydınlığı içinde boğulmak, değil bizim amacımız büyük denizlerde boğulmak. Bir veda şarkısıydı dilimizde dolanan, vatansızlığı yaşarken.

Biz kendi halimizdeyken hayatımızı izleyip hayatımız üzerinden kirli ve iğrenç hesaplar yapan adamlar kıs kıs gülüyorlardı bize. Oysa bizim içimizdeki sadece çatışmanın ortasında kalan çocuğun sevinciydi.

Vuruldu vuruldu bir gece yarısı içimizdeki çocuk. Kuramadık bir gün gülüşlerimizin hayalini. Tatmadı kulaklarımız sevinç çığlıklarını. Hep ayrılıkla andık, acıyla tattık, kinle nefretle hissettik biz hayatı; ama o kin ve nefret bize ait değildi, biz sevdik onlar nefret ettiler.

Gülüşlerimizi hiçbir kareye sığdıramadık. Hüzünlü bir şarkı oldu dilimizde dolanan hep gecenin demini alırken. Hep uykusuz geçti gecelerimiz. Yıldız yerine kurşun saydık. ıhanete uğradıkta göremedik yanı başımızdaki hainleri. Küstük kaderimize, kapattık gözümüzü yaşama, öfkelendik öfkelendikçe öfkemizi dağlara saldık.

Nasipsiz bir akşamın kıyısında dururken gözlerimiz kararmıştı, artık zulümden. Biz kendimizi yaşamak isterken hep birileri çomak soktu hayatımızın çarkına ne olduğunu anlamadan bile. Birde baktık ki büyük bir feryadın içindeyiz. Hayatın rotatifleri ağır işledi hep. Lüzumundan fazlaydı hep bizde acılar.

Uykularımızı böldük bir gece yarısı, çağırdık çocukluk sevinçlerimizi. Doğduk doğduk ama yaşamadık bile. Çiçekli bahçeler, bayram sevinçliği, tatlı gülüşler, koşuşturmalar ve daha neler neler yoktu ki çocukluk sevincimizde. Bir bir karardı sevinçlerimiz. Yerlerini acılara bıraktılar. Geçip gitti bizden sevinçlerimiz ve gülüşlerimiz o masunca el değmemiş hayallerimiz yok oldu. Gece ağır ağır gündüze doğru yol alırken beraberinde o karanlığını da götürüyordu. Artık gündüz ve geceleri ayıramaz olduk ikisi de karanlıktı bizim için.

Ama içimizde hala gülen bir yüz vardı. Umudun, sevginin, aşkın, güzel yarınların yüzleri. Onlar hep gülecek, hep bizimle olacaklar. Güzel yarınlar için, mutlu düşler ve aydınlık bir gelecek için.


Bu köse yazisi 1300 defa okundu.