Kürt sorununun nasıl çözüleceği gündemin baş sıralarına oturmuşken, “Batı yakası”nda da önemli gelişmeler yaşanıyor. Kamuoyunda “çatı partisi” olarak bilinen, tüm demokratik kesimlerin bir araya gelişini ve ortak bir mücadele hattının örülmesini hedefleyen çalışma şimdilerde illere yayılıyor.

Biraz da gözlerden uzak ve kendi halinde akan –ki şimdilik böyle olmasında fayda var- bu çalışma, ıstanbul’un yanı sıra Ankara, ızmir, Mersin, Denizli, Samsun, Antakya gibi illerde de geçici koordinasyonlar oluşturarak yoluna devam ediyor. Haziran ayının son haftasında yapılması hedeflenen Türkiye toplantısına kadar sözünü ettiğimiz il toplantıları sürecek. Haziran’da kuruluşun ilk adımlarıyla birlikte, program, tüzük tartışmaları ve organlaşmalar da daha net bir çerçeveye oturmuş olacak. şimdilik hem tartışmalar hem de çalışmalar iç içe bir dinamizm yaratarak boyut kazanıyor.

Türkiye’nin gerçeğini ifade eden doğru bir program ve “basit” bir araçla, doğru “işler” yapılabileceğini görmeye ve göstermeye ihtiyacımız var. “ış” yürüdükçe, “gelenek” diye sahiplene geldiğimiz, ancak enerjimizin tümünü soğuran soyut tartışmaların bir kenarda kaldığını, kafaların hayatın önümüze çıkardığı “gerçek” sorunlar ve çözüm yolları üzerine yoğunlaşmaya başladığını, aslında “iş”in kendi gündemini yarattığını görüyoruz. Ki Anadolu’nun da gerçek anlamda ihtiyacı ve talebi bu. Boyumuzu şimdilik aşan pek çok ertelenemez sorun karşısında alışılageldik tartışma ve “uzlaşmama” üzerine kurulu gelenek aşılıyor. “ış” yapanlar, “işini iyi yapanlar” kolaylıkla bir araya geliyor. “Yol” belli oldukça “yol-daşlık” kültürü ve güveni gelişiyor.

“Yol”u daha görünür kılacak ve ışık tutacak fenerler olan teorik tartışmalar ve bulgular kuşkusuz hepimizin önünü açıyor. Ayaklarımızı yere daha sağlam basmamızı, neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamamızı ve nefesimizi ona göre ayarlamamızı sağlıyor. Teori böylesine gerekli ve başat durumda. Ancak “kervan yolda düzülür diye bir deyim de var ki, doğruluk payı yüksek. Yürünmeye başlanıldığında ve hesap kitap yapılmaksızın emek verildiğinde birer kutsal ayet olarak başımızın üzerine koyduğumuz tozlu kalıplar hayatın yakıcı ışıkları altında, yerini daha basit, ama daha heyecan verici doğrulara bırakıyor ki bunlar da bize aittir.

Bu süreç kendimizi yeniden kurma sürecidir. Teorik ve pratik anlamda yenilenme ve yeniden “bismillah” deme sürecidir. ızlediğimiz, geçmişe kapandığımız, küstüğümüz, beklediğimiz yeter. Kendimize ve 30 yıllık “darbe” sonrası sürece yeter deme zamanıdır. “Sol” olarak ve Türkiye’nin batı yakası demokratik güçleri ve bireyleri olarak, teorik ve pratik edilgenlikten, muğlaklıktan, gelişmelerin peşinden sürüklenmekten usandık. Kendimizi yeniden kurarak, “buluşmama” üzerinden değil de “buluşma” üzerinden, “ayrışma” üzerinden değil de “bir aradalık” üzerinden, “uzlaşmama” üzerinden değil de “uzlaşma” üzerinden hayatı ve politikayı göğüslemenin zamanı. Anadolu neredeyse “mazi”yle yaşıyor, gidildiğinde çok net görülebilen bir gerçeklik bu. Biz de “mazi”yle yaşıyoruz. Geleceğe dair yeni projelere, yeni bir soluğa ve birlikte olmaya ihtiyacımız var.

Samsun’da sonuç bildirgesi okunurken alkışlayan insanlarımızın söylemek istediği bu...


Bu köse yazisi 253 defa okundu.